
Drewno odgrywało zawsze od zarania dziejów aż do początku ery przemysłowej ważną rolę w „przeprawie” człowieka ze środowiskiem naturalnym.
Poprzez zastosowanie drewna - najstarszego ze wszystkich materiałów budowlanych – ten sposób budowy był początkiem, na który ukierunkowane były wszystkie później powstałe typy konstrukcji. Znajomość konstrukcji drewnianych i z nimi związanego języka architektury rozszerzała się przez stulecia na całym świecie. Rozwijała się ona poprzez wszystkie kultury, cywilizacje i granice geograficzne i powstawały wielostronne techniki konstrukcyjne. Wiedza i umiejętności związane z drewnem, które znalazło swoje zastosowanie najpierw w prostym budownictwie mieszkaniowym i później w bardziej kompleksowych programach pomieszczeń rozwijały się powoli. Świadectwa tej bogatej wiedzy są jeszcze po dziś dzień.
Budowanie i konstruowanie przy użyciu drewna jest przemienianiem surowca naturalnego w przydatny i ładny produkt. Innowacje technologiczne i modne materiały umożliwiają tworzenie ambitnych konstrukcji i elementów. Skutkiem jest nowe zjawisko w tworzeniu i projekcie. Wiele przemawia w rozpoczynającym się dwudziestympierwszym wieku za produkcją budowli drewnianych. Najważniejszymi argumentami za są: surowiec zawierający neutralny tlenek węgla jest do dyspozycji w dużych ilościach, nawet tu w kraju; drewno jest produktem naturalnym i jednocześnie materiałem regulującym wilgotność, ciepłym, zdrowym i nadającym się do ponownego wykorzystania; obróbka surowca zanieczyszcza środowisko naturalne w małym stopniu w porównaniu z betonem, cegłą czy stalą; budowle drewniane nie wymagają żadnych szkodliwych materiałów obcych, fabrykacja odbywa się wyłącznie poprzez ekologiczny montaż budynku na sucho.